Η Σύναξις
Γοργόνες, Μάγισσες, Δρυάδες
της Λήθης Τροβαδούροι και των λιμνών Νεράιδες,
Στοιχειά και Ξωτικά μικρά
παίζουν, γελούν και ακροβατούν,
μεθούν απ' τ' άρωμα των Κέδρων της Νήσου των Καβείρων
και τραγουδοποιούν,
φορούν κουρέλια από χρόνια ξεχασμένα και παραπεταμένα...
Έτσι, Μορφή συμφώνησαν να πάρουν από δυο χέρια φαντασμένα
και Σύναξη τελέσανε μια νύχτα ασημένια,
για να μας δείξουνε πως η Ζωή είναι εκεί!
Κοίτα! Εκεί!
Στα Δένδρα και στην Καρδιά μας μέσα την κρυσταλλένια...

Λέξεις, εικόνες, μορφές, μα πιότερο η παρουσία σου μέσα στις αναμνήσεις μου, έφεραν δάκρυα συγκίνησης στα μάτια. Κι ακουσα μια φωνή από την καρδιά μου: "Ωχ! το λουλούδι της θέλει πότισμα" Και μπήκα....Είσαι πάντα εκεί. Στο απέραντο....
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ που σε γνωρίζω ακόμα Δεσποινάκι. Αυτος ο Γερο Τράγος ο Ψηλός φροντίζει για αυτό.