Καλλιτεχνόψαρο

Αρνούμενη να παραδοθώ στον Μορφέα, το τίμημα ήταν ενδιαφέρον.  Μια μαύρη θάλασσα και εγώ βρίσκομαι δίπλα, ενώ αμέτρητες ψυχές  παρασύρονται από τη δίνη. Στέκομαι ακίνητη και κοιτάζω, αλλά δεν βλέπω.  Είμαι αντίθετη προς την κατεύθυνση των κυμάτων.  Δεν φοβάμαι.  Ακούω την απόγνωση. «Έλα εδώ!» «Θα ψάξω μέσα στην ψυχή σου!» «Θέλω να φύγω!» Και ακριβώς τη στιγμή που παραδίνομαι στον Μορφέα,  για ένα δευτερόλεπτο, νιώθω να πεθαίνω. Για ένα μόνο δευτερόλεπτο, νιώθω τον πανικό του θανάτου. Ειρήνη. Δ.Μ.    

Ω, Παντοδύναμε!   «Η θέα από εδώ πάνω είναι πραγματικά εκπληκτική», θυμάμαι ότι σκεφτόμουν καθώς πετούσα εκεί ψηλά στον γκρίζο ουρανό, κοιτάζοντας εκείνους τους ανθρώπους που φαινόταν να ζουν σε εκείνες τις σπηλιές. Καθώς τους χαιρετούσα με το χέρι, ξαφνικά ένιωσα μια ενοχλητική απειλή μέσα στη μήτρα μου. Για μια στιγμή μεταμορφώθηκα σε μία ισχυρή δίνη και γλίστρησα βίαια πίσω στο σώμα μου. Άνοιξα τα μάτια μου και τότε τον είδα. Κουνιόταν ακριβώς από πάνω μας. Το ένα του άκρο άγγιζε την κοιλιά μου και το άλλο άκρο άγγιζε την κοιλιά του άντρα μου που κοιμόταν. Καθώς τον κοίταζα, ξαφνιάστηκε και την επόμενη στιγμή απλώς εξαφανίστηκε, σαν ένα ομιχλώδες σύννεφο σε ένα πευκοδάσος. Όχι, δεν φοβήθηκα. Θα ήθελα να του μιλήσω, αλλά η έκπληξη στο πρόσωπό του μου έδειξε ότι δεν ήθελε να τον δω. Ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Ήταν μεγαλύτερος και είχε τρία μάτια, τόσο τεράστια και τόσο έντονα. Ήταν επίσης ντυμένος! Φορούσε κάτι σαν ένα σκούρο, επίσημο ένδυμα που κανένας άλλος δεν φορο...