δε φτάνουν δυο χέρια, μάνα μου
θα 'θελα να 'χα εκατό σαν Εκατόγχειρας και γω με πλήκτρα, στυλό και κιμωλίες πινέλα, κάρβουνα και αρρυθμίες να γράφω να ζωγραφίζω τις μουχλιασμένες σου γωνιές με μάκρο ν' απαθανατίζω και κάπου στο ενδιάμεσο το στήθος σου το τριχωτό ν' αγγίζω στις φλέβες των ποδιών σου απάνω ν' αρμενίζω και να τσιρίζω ενόσω θ' αλατίζω τα γένια σου τα τσιμπητά με του ιδρώτα τα νερά μαρμάρινα πατώματα να μπογιατίζω λευκά ταβάνια να σκουπίζω και κάπου στο ενδιάμεσο τις πλάτες σου να σκίζω. Δε φτάνουν χέρια εκατό του μάστορα το φορτηγό σήμερα χάλασε κι αυτό; Κι είμαι ακόμα ματια-κό οι δυο χαμένοι άγγελοι ήταν εψές εδώ με τσίλουμ γάρα και ολλανδικό αφρό αλήθεια ήμουν μαζί και γω; Σου λέω δε φτάνουν χέρια εκατό. - Μας ζάλισες με τις μουσικές! Δε γίνεται να κάνεις λίγη ησυχία; - Πώς; Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα. ...που θα πει η ενσ...